Een jaar geleden.

15 augustus 2021.

Een dag die ik nooit meer vergeten zal.

De dag dat wij voor de derde keer ouders werden.

De dag dat ik jou mochten ontmoeten.

De dag dat jouw leven eindigde voordat het echt mocht beginnen.

 

Je hebt vijf maanden mogen groeien in buik (en wát een buik!).

De zwangerschap was ontzettend zwaar, maar ik hield vol.

Ik wilde bijna opgeven, want ik trok de HG zo slecht.

Maar ik hield vol. Voor jou.

Met het vooruitzicht van jou in mijn armen.

Jouw kleine, warme lichaampje tegen mijn borst aan.

Die onvoorwaardelijke liefde sleepte me er doorheen.

 

Ik heb je mogen vasthouden, knuffelen en lieve woordjes gezegd.

Jouw warm lijfje mogen voelen tegen mijn borst aan.

Alleen bleef je stil.

Je hebt nooit mogen huilen, lachen of brabbelen.

Je ogen zijn altijd gesloten gebleven.

 

Het is alweer een jaar geleden.

En het is nog maar een jaar geleden.

 

Vandaag is het precies een jaar geleden dat Mika stil geboren werd.

Een dag waarop ik veel tranen laat.

Waarop ik jou extra mis.

Er zullen nog veel verdrietige momenten komen.

Maar de liefde is zoveel groter voor jou, lieve Mika.

Voor het leven.

Voor de mensen en alles om me heen.

 

Samen met mijn kindjes heb ik een taart gemaakt.

Met een regenboog, eenhoorn en allemaal bloementjes.

Want we weten dat je dat supermooi had gevonden.

Je bent vandaag extra aanwezig bij ons allemaal.

 

Vandaag vieren we jou.

De liefde.

Alles.

Een dag van vreugde en verdriet.

 

Vandaag is jouw dag.

Jouw eerste jaardag.

 

Weet dat jouw grote zus en broer ontzettend trots zijn op jou.

Wij zijn ongelooflijk trots op jou.

En heel erg dankbaar voor alles wat jij ons brengt.

 

Fijne jaardag, allerliefste Mika.