Deel 2 van mijn verhaal over de stilgeboorte van onze dochter. In de eerste blog lees je hoe de 20-weken echo verliep, de emotionele rollercoaster waarin we terecht kwamen en hoe ik mijn ervaring wil inzetten voor andere moeders.

In deze blog schrijf ik over hoe de dagen na de echo verliepen. Over de praktische voorbereiding in de dagen voor de bevalling, de emotionele impact van zo’n verdrietig nieuws en hoe wij dit met onze twee kindjes deelden. Het is ook het begin van het afscheid nemen. Afscheid nemen van ons ongeboren kindje, mijn zwangere buik en de bewegingen die ik voelde in mijn buik.

Na de 20-weken echo hebben we ook een gesprek gehad met een maatschappelijke werkster in het LUMC. Dit is niet verplicht, maar ik wilde dit wel graag. Wat voor mij vooral belangrijk was, is hoe vertel ik dit verdrietige nieuws aan onze twee andere kinderen? Zij was daar heel duidelijk over: noem het beestje bij zijn naam. Dus zeg maar gewoon dat de baby dood gaat. Dat vond ik in eerste instantie zo heftig. Zo naar om het in die woorden te zeggen. Maar dat is wel de taal die kleine kindjes begrijpen. Een vlieg die in de vensterbank ligt en dood is, die beweegt ook niet meer. Gewoon Jip en Janneke taal gebruiken dus…

De baby is heel ziek en gaat dood

Zodra we thuis kwamen vanuit het ziekenhuis, ging ik naar mijn kindjes toe die op de bank zaten. Met een brok in mijn keel en vechtend tegen de tranen, vertel ik hen dat het niet goed gaat met de baby. “De baby is heel ziek en gaat dood.” Ondertussen komen bij mij alsnog de tranen. Nog voordat ze dit door hebben, vraagt de oudste: “Oké mam, mag ik nu tv kijken?”

Terwijl ik mijn tranen wegwrijf moet ik ook wel weer lachen. Het is toch geweldig mooi hoe kleine kinderen in het leven staan. Woorden die bij ons een enorme emotionele lading hebben, het praten over de dood en die gevoelens die daarbij komen kijken, die zware lading voelen zij helemaal nog niet. Ook leven ze helemaal in het hier en het nu. Niet in wat gaat komen of wat geweest is. En in dat moment was tv kijken het belangrijkste voor haar :).

Onze kinderen vertellen dat hun zusje of broertje dood gaat, is denk één van de moeilijkste dingen die ik heb moeten doen. Maar uiteindelijk ben ik wel onwijs blij dat we de kinderen er vanaf het begin bij hebben betrokken. Ook al zijn ze nog zo klein en begrijpen ze misschien niet alles, ze snappen en voelen heel goed aan dat er wat aan de hand is. Ze merken dat gelijk aan mama en papa, ze voelen haarfijn aan dat we verdrietig zijn. Daarom is het zo belangrijk als je er over praat, zodat ze weten dat het niet aan hen ligt (kinderen denken al snel dat het door hen komt dat je verdrietig bent) en dat je oké is om verdrietig te zijn als er iemand dood gaat.

Tig vragen in mijn hoofd en ‘s nachts Googelen

‘s Nachts kon ik niet slapen. Ik was urenlang wakker, ik had allemaal vragen die in mijn hoofd opppopte. Midden in de nacht ben ik gaan Googelen. Wat als er nog een optie is om de baby te redden? Is er nog een kans voor onze baby? Hebben ze gezegd dat deze baby niet levensvatbaar is of heb ik dat verzonnen? Heeft ze overal vocht of alleen op bepaalde plekken? En hoe zal onze baby eruitzien, zal het heftig zijn om haar te zien?

Om 3:00 uur ‘s nachts ben ik mijn bed uitgegaan en heb ik al mijn vragen op papier gezet. Even de slaapkamer uitgaan om mijn zorgen letterlijk even van me afschrijven. Zo wist ik zeker dat ik de vragen niet zou vergeten en vond ik weer wat rust om weer in slaap te komen.

De volgende dag werd ik wakker van mijn kindjes en gelijk werd ik er aan herinnert: ons derde kindje die nu nog in mijn buik leeft, is ernstig ziek en gaat dood. De ochtendspits was een welkome afleiding, even wat doen en mijn gedachten verzetten. Alleen zodra ik thuis kwam nadat ik de twee kids naar de opvang had gebracht, kwam de stilte. Ik had het gevoel alsof er niets in mijn leven zin had. Mijn ongeboren kindje zou doodgaan, dus wat had het allemaal voor zin. Tranen biggelden weer over mijn wangen. Ik vertelde aan mijn man wat ik voelde, dat mijn wereld stil stond en ik geen licht aan het eind van de tunnel kon zien. Hoe intens ook deze hele gebeurtenis, het heeft de relatie met mijn man zoveel sterker gemaakt. Dat we samen dit verdriet voelden en dit meemaakten, zorgde ervoor dat we veel meer naar toe groeiden en intens liefde voelden voor elkaar.

Bedenktijd en twijfels wegnemen

In de loop van de ochtend werd ik gebeld door de gynaecoloog. Ik vroeg haar of er nog enige hoop was voor ons kindje. Haar antwoord was duidelijk, de baby zou tijdens de zwangerschap of bij de bevaling overlijden. Dat was voor mij ergens fijn om te horen, want toen wist ik dat er geen keuze was en we langzaamaan afscheid mochten gaan nemen van ons kindje. Ons derde kindje heeft 21 weken bij ons mogen zijn, maar helaas was het niet voor haar of hem bedoeld om bij ons op aarde te zijn.

Terwijl ik dit opschrijf, komen de tranen weer naar boven. Ik voel heel sterk dat het oké is dat ons kindje hier niet fysiek bij ons is, maar dat maakt het gemis niet minder of makkelijker. Door het opschrijven van hoe de dagen rondom de stilgeboorte zijn gegaan, merk ik dat de herinneringen ook de emoties weer losmaken. Wat hadden we ons derde kindje graag bij ons gehad…

Onverwachts eerder bevallen

Voordat de bevalling mag plaatsvinden, moet de officiële bedenktijd van 5 dagen voorbij zijn. Vanwege een business trip van mijn man, zou de bevalling meer dan een week later plaats gaan vinden. Dit voelde voor mij als een eeuwigheid, wetende dat we ons baby’tje zouden verliezen. Ik zou dus nog een week lang met ons kindje in mijn buik rondlopen. Dat voelde voor mij als uitstellen, als een soort van extra of onnodig pijnlijden.

Nadat de gynaecologe al mijn vragen had beantwoord waar ik die nacht op had zitten broeden, vertelde ik terloops dat ik dat mijn voeten en benen opgezet waren. Dat vertrouwde de gynaecologe niet helemaal, want dat zou mogelijk een bepaald syndroom kunnen zijn. Dan gaat de moeder de symptomen van de ongeboren baby overnemen (bij mij was dat het vocht vasthouden) en dat kan gevaarlijk zijn voor de moeder. Die middag moest ik gelijk naar het ziekenhuis voor bloed- en urineonderzoek om dit uit te sluiten.

Gelukkig had ik dit syndroom niet maar mijn leverwaarden waren wel wat verhoogd. De volgende ochtend vroeg werd ik gebeld en vertelde de gynaecologe dat de resultaten van mijn cholestase te hoog waren. Mijn waarden waren binnen een paar dagen 14 naar 132 gegaan. Dat ik zwangerschapscholestase had, was ik een paar dagen voor de 20-weken echo te weten gekomen. Ik had enorme jeuk over mijn hele lichaam en plaste heel weinig. Dat kwam omdat mijn lever de gal niet goed kon afvoeren, ze noemen het ook wel galstuwing. Omdat het nu ook gevaarlijk voor mij was geworden, kreeg ik die vrijdagochtend te horen dat ze zondag de bevalling zouden inleiden.

BAM! Dat nieuws kwam even hard binnen.

In mijn hoofd zou ik pas donderdag bevallen, maar opeens werd dit over twee dagen. Dan komt de bevalling opeens dichtbij en moet ik over twee dagen al afscheid nemen van ons ongeboren kindje. Huilend vertelde ik mijn man het nieuws wat ik zojuist had gekregen. Want hoewel ik het ook fijn vond dat het eerder ging gebeuren zorgde het bij mij ook voor een shock dat het nu opeens zo snel ging.

Deze dagen voor de bevalling voelden als één heftige emotionele rollercoaster, waarbij leek alsof ik van een afstandje naar een film zat te kijken. Alsof het een slechte droom was en ik elk moment wakker kon worden. Maar nee, dit nieuws zorgde er weer voor dat ik volledig wakker was en alle emoties diep van binnen voelde.

De start van de bevalling

Die vrijdagmiddag moest ik weer naar het ziekenhuis voor een extra check van mijn bloed- en urinewaardes en kreeg ik een pil die ik 36 uur voor de bevalling moest innemen. Deze pil zorgt ervoor dat de baarmoederwond weker wordt en dat de pillen die je op de dag van de bevalling krijgt, goed hun werk kunnen doen.

Ik dacht dat ik het moeilijk zou vinden om deze pil in te nemen. Omdat dit het moment is waarop ik de beslissing nam om de bevalling in gang te zetten. Dit was dus ook de start van het einde van mijn zwangerschap. Gelukkig viel het innemen van deze pil me mee. Ik voelde een soort van rust. Mijn kindje was zo ernstig ziek, het had geen kans op overleven en dus was het oké om hem of haar te laten gaan.

In de derde blog zal ik mijn bevallingsverhaal delen. Wil je een update ontvangen wanneer deze blog online is? Schrijf je dan onderaan de pagina in voor mijn nieuwsbrief.

Steun bij de rollercoaster rondom stilgeboorte

Tijdens mijn nachtelijke Google sessie had ik ook een blog gelezen van een andere mama die hetzelfde had meegemaakt. Haar dochtertje had vocht in haar lichaam en ook zij moest met 20 weken bevallen. Dat zij haar verhaal deelde over de bevalling en het afscheid nemen, was zo fijn voor mij. Hierdoor had ik een beetje een idee wat er allemaal op mij af zou komen.

Omdat ik nog wat andere vragen had, stuurde ik haar een berichtje via Instagram. Haar eerste reactie was zo warm! Ze wilde met alle liefde al mijn vragen beantwoorden en ik voelde gelijk een enorm sterke verbinding. Iemand die dit heeft meegemaakt weet hoe moeilijk en verdrietig deze dagen zijn en ook hoe fijn het is om dingen te kunnen delen waardoor je de ander een klein beetje kan helpen.

Ik heb haar de meest gekke vragen gesteld en op alles kreeg ik een antwoord. Van vragen over welke medicatie ze had gebruikt tijdens de bevalling, over het vasthouden van de baby tot aan hoe ze afscheid had genomen en de uitvaart had geregeld. Elke keer kreeg ik veel info, tips, maar vooral ook liefde en de geruststelling dat het uiteindelijk goed zal komen. De vele gesprekken die wij in de dagen na de 20-weken echo hebben gevoerd, hebben mij zoveel kracht en vertrouwen gegeven. Ik ben haar hier zo dankbaar voor.

Zit jij in deze situatie en heb je vragen of wil je je verhaal met mij delen? Dan kan je me altijd een berichtje sturen via Instagram.

Liefs,

Mirjam