Zondagochtend, de dag dat ik naar het ziekenhuis moet gaan om te gaan bevallen van ons derde kindje. Ik ben vandaag 21 weken en 4 dagen. Het is de dag dat we ons kleine baby’tje gaan ontmoeten en tegelijkertijd ook afscheid nemen. Het voelt als onwerkelijk. Vandaag gaat een intense dag worden, maar ik weet ook dat in mentaal dit aan kan. Dat we dit samen en met elkaar kunnen doen.

Ik word die ochtend wakker gemaakt door mijn kindjes en we beginnen zoals elke dag met het ontbijt. De kinderen zijn de afgelopen dagen een fijne afleiding geweest. Ze vragen om aandacht en in het hier en nu zijn. Dat zorgt ervoor dat ik niet constant in mijn verdriet zit. Natuurlijk heb ik ook veel momenten dat ik verdrietig ben. Als ik het nieuws vertel aan mijn familie, mijn vrienden. Als ik een lief berichtje krijg. Een lief kaartje of een mooie bos bloemen krijg. Dan komen de emoties en de tranen gelijk naar boven. Maar de afwisseling met het zorgen voor onze kindjes en daardoor even mijn gedachten te verzetten, doet me goed.

Naar het ziekenhuis voor de bevalling

Mijn ouders zijn er om 8:00 uur zodat zij thuis bij de kinderen kunnen blijven. De afspraak in het ziekenhuis is om 9:00 uur en we hebben een tas met kleren gepakt voor het geval dat we een nachtje moeten blijven. In de auto naar het ziekenhuis voelen we een lichte spanning. Omdat ik al twee bevallingen heb meegemaakt, ben ik niet gespannen voor de bevalling. Waar ik wel gespannen over ben, is alles daarna. Het ontmoeten van ons kindje, het loslaten van de placenta (bij 1 op de 3 vrouwen moet de placenta operatief verwijderd worden bij deze termijn) en het afscheid nemen.

Zodra we in het ziekenhuis aankomen mogen we in de laatste verloskamer. Dit doen ze express zodat je zo min mogelijk geconfronteerd wordt met pasgeboren baby’tjes die langs de kamer komen. De verpleegkundige en gynaecologe in het Haga ziekenhuis zijn echt geweldig. Ze nemen uitgebreid de tijd om uit te leggen wat ons allemaal te wachten staat. Hoe ze de bevalling gaan opwekken, welke pijnmedicaties ik kan nemen, of en op welke manier we onze baby willen ontmoeten en de onderzoeken die ze kunnen doen om de oorzaak te vinden waarom onze baby ziek is.

De weeën opwekken

Om 10:00 uur krijg ik twee pillen vaginaal toegediend die de weeën gaan opwekken. Elke vier uur zullen ze die opnieuw toedienen. Voor nu moet ik een half uur blijven liggen en daarna is het wachten. Samen met mijn man praten heb ik het over wat we eerder besproken hebben met de gynaecologe en maken de keuzes die goed voor ons voelen. We gaan samen nog even naar buiten. Een frisse neus halen en in het zonnetje staan. Mijn man haalt nog even wat boodschappen in de supermarkt, want ik heb ineens een craving voor lekker zoutige chips. Echt een HG dingentje, chips eten om half 11 ‘s morgens. Dat misselijke gevoel, dat ga ik zeker niet missen.

De sfeer onderling is aardig relaxed. Ik zelf voel een soort van rust over me, geen wrok of boosheid over dat ik moet bevallen. Dit is onderdeel van het proces wat we door moeten gaan. Ik voel een sterke kracht in mij die mij bijstaat vandaag, die mij helpt bij het bevallen van ons stilgeboren kindje. Deze kracht heb ik echt keihard nodig, want er staat ons nog veel te wachten.

Lichte weeën tijdens de lunch

In de ochtend voel ik soms wat harde buiken, maar het valt mee. Ik ga nog even douchen, om me af te leiden en wellicht helpt het bij het ontspannen zodat de weeën sneller opkomen. Tijdens het gesprek vanmorgen hadden ze aangegeven dat ze alle pijnmedicaties willen geven die ik nodig heb. Het is namelijk allemaal al pijnlijk genoeg, het verliezen van je kindje, dus dan willen ze de pijn zoveel mogelijk verlichten. Maar tot nu toe voel ik nog geen pijn en wil ik het afwachten.

Rond 13:00 uur krijgen we de lunch en terwijl ik op bed zit te eten, voel ik wat lichte weeën komen en gaan. Ik praat rustig door met mijn man en laat het weten dat ik af en toe wat gerommel voel, maar dat het nog niet pijnlijk is. Rond 13:20 uur zeg ik tegen mijn man dat hij nog wel even een rondje kan lopen, een frisse neus kan halen. Over 20 minuutjes is hij sowieso weer terug.

Nadat hij weg is komen de weeën steeds sneller achter elkaar. Ik probeer rustig te blijven door goed op mijn adem te letten. Zo rond 13:35 wordt het toch best pittig en trek ik de weeën steeds minder goed. Ik wil graag zo licht mogelijk beginnen met de pijnstillers en wil om de morfinepomp vragen. Ik druk op de bel en binnen een paar minuten is de verpleegkundige er. Ze geeft aan dat ik voor de morfine pomp naar een andere kamer moet en plakkers op mijn lichaam moet krijgen. Terwijl we praten worden de weeën steeds heftiger en komen ze achter elkaar. Ik zit op mijn knieën op het bed met mijn armen op de hoofdsteun.

Geef me nu die pijnstillers!

Naar een andere kamer gaan zie ik echt niet zitten, want het gaat nu toch echt snel. De verpleegkundige gaat vragen of ik een morfine shot kan krijgen. Zodra ze de kamer uitloopt, komt mijn man gelukkig net binnen. Hij helpt me bij het wegpuffen van de weeën. Een paar minuten later komt de gynaecologe met de verpleegkundige binnen en gaat ze me toucheren. Ik heb volledige ontsluiting en ik mag persen als ik dat wil.

Op dat moment lukt het mij niet. Ik kan nog niet kan persen. Ik puf de weeën weg, ondanks de enorme pijn die ik heb. Of ik nog de morfine spuit wil. Ja waarom ook niet, wie weet helpt het nog wat. Want die pijn is nu wel echt intens. Het niet willen persen, het lijkt of ik nog niet klaar ben met loslaten, met het laten geboren worden van ons kindje. Ik blijf nog een paar minuten de weeën wegpuffen.

Onze lieve dochtertje Mika is geboren

Even later vraagt de gynaecologe of ik wil proberen te persen. Ik vraag haar om hulp, want het lijkt alsof ik een mentale blokkering heb op dat moment. Ze coacht me er doorheen en binnen twee persenwordt Mika geboren. Zondag 15 augustus om 14:05 uur is onze dochter Mika geboren en overleden. Wat een opluchting dat de bevalling voorbij is. Ik moet echt even bijkomen van het laatste gedeelte, ik sluit me ogen en probeer weer tot rust te komen.

Opeens schiet mij te binnen dat we nog niet weten wat het geslacht is. Dit laat weer zien, dat het echt zo veel belangrijker is of een kindje gezond is. En niet wat het geslacht is… Ik vraag aan de verpleegkundige of het een meisje of jongentje is. Heteen meisje is! We hebben een dochter gekregen! Een zusje! Wat zijn we trots. Ons derde kind, onze dochter, is vandaag geboren. Naast enorme pijn en verdriet, voelen we ook vooral liefde, liefde voor haar. Voor Mika.

Iedereen rouwt op zijn manier

Ondertussen moet de placenta er nog uitkomen. Ik help een paar keer met persen om zo de placenta eruit te krijgen. Gelukkig gaat dit goed en hoef ik niet geopereerd worden. Even later gaat mijn man een rondje lopen. Ik wil heel graag ons kindje vasthouden en zien maar hij heeft aangegeven dat hij dit niet wilt. Ik weet dat iedereen zijn eigen rouwproces heeft, en dat het belangrijk is om dit te respecteren. Wij hebben elkaar hier volledig de ruimte in gegeven en wisten elkaar te vinden, voor troost en steun.

Even later krijg ik van de verpleegkundige Mika in mijn armen gelegd, mijn allerkleinste baby. Wat is ze mooi. De kleine voetjes en handjes pak ik vast. Ik knuffel met haar, geef haar kusjes. Wat fijn om haar zo in mijn armen te hebben. Ze ziet er anders uit, het is duidelijk te zien dat ze ziek was, maar daar kijk ik doorheen. De verpleegkundige maakt foto’s van alles: de voetjes, handjes, mij met Mika in mijn haren en als ik de navelstreng doorknip. Dit wilde ik graag zelf doen, een eerste stap in loslaten. Loslaten wat er allemaal is gebeurd.

Hechten met je stilgeboren kindje, voordat je je kindje kan loslaten

Even later komt mijn man er alsnog bij als ik Mika in mijn armen heb. Hij geeft een kusje op Mika haar voetje, een intens mooi moment. We knuffelen elkaar. Het is een bizarre emotionele rollercoaster. Maar ik ben zo blij dat we dit kunnen doen, tijd met Mika doorbrengen. Niet zoals 40 jaar geleden dat de baby gelijk meegenomen werd en de ouders hun baby’tje nooit hebben kunnen zien. Geen naam hebben kunnen geven. Wat ben ik dankbaar dat wij in een andere tijd leven en dit steeds gebruikelijker wordt, want dit heeft mij ook zoveel moois gegeven.

De Memory box

In het ziekenhuis bieden ze een memory box met allemaal fijne spulletjes aan. Ze hebben een heel mooi mandje voor Mika met een knuffeltje erin en ze maken afdrukjes van haar voeten als herinnering. Met veel respect en liefde geven ze ons alle tijd en laten zij ons hechten met Mika voordat we afscheid moeten nemen. De begeleiding in het ziekenhuis was zo fijn en warm.

Nadat we wat gegeten hebben, ik onder de douche ben geweest en we alles besproken hebben over het verdere onderzoek, mogen we naar huis toe. Het voelt gek om weg te gaan. Bij de vorige twee bevallingen in het Haga ziekenhuis ging ik met de maxicosi met ons pasgeboren baby’tje naar huis. Mika moeten we hier achterlaten en afscheid nemen. Op deze plek staat voor ons het nieuw leven nu ook zo dicht bij de dood.

We nemen nog wat laatste foto’s van Mika in haar mandje en zeggen haar gedag. Zij blijft in het ziekenhuis voor verder onderzoek. Mijn laatste wens is dat ik haar nog één keer gedag wil zeggen en dat gaan ze voor mij regelen. Na het onderzoek zal ik haar nog één keer zien. In een rolstoel wordt ik naar de auto gebracht, zonder de maxi-cosi, zonder onze lieve kleine Mika.

Mika, “die als God is”, je bent nu niet meer bij ons, maar we zullen je nooit vergeten.

Allerliefste Mika, je bent voor altijd in ons hart.