Terwijl ze met het apparaat over mijn buik heen gaat, kijk ik op de echo mee. Na nog geen minuut zie ik gelijk dat het foute boel is. Mijn vreemde voorgevoel wordt binnen twee minuten bevestigd. “Dit ziet er niet goed uit”, zegt de echoscopiste.

Slecht nieuws tijdens de 20-weken echo

We zijn die ochtend met de auto naar de praktijk gereden voor de 20-weken echo. Ik merk dat ik zenuwachtiger ben dan bij mijn vorige twee zwangerschappen. Ik heb het gevoel dat deze zwangerschap anders is en daardoor heb ik ook meer twijfels. Maar die wuif ik ook weer snel weg en ik hou hoop dat alles goed is met onze baby.

Maar helaas krijgen we binnen een paar minuten het slechte nieuws te horen. Op dat moment voelt het alsof de grond onder mijn voeten verdwijnt. Het lijkt alsof ik in een donker zwart gat ben gevallen. Ik barst in huilen uit. De intense pijn en het verdriet die ik in mijn lichaam voel, is onbeschrijfelijk. Het lijkt alsof mijn keel wordt dichtgeknepen en ik geen woord meer kan uitbrengen. Ik voel in elke vezel in mijn lijf dat dit einde verhaal is voor ons kindje.

Het enige wat ons verteld wordt, is dat het er erg slecht uitziet en dat ons kindje veel vocht in haar lichaam heeft. Hoe dit komt en of hier wat aan te doen is, weten we nog niet. Maar mijn moederinstinct laat mij genoeg weten en zodra we naar huis rijden zeg ik tegen mijn partner:

“ik moet binnenkort gaan bevallen, ik weet het zeker”.

We kunnen gelukkig dezelfde dag nog terecht in het ziekenhuis voor een vervolgonderzoek. Alleen is het daar ook gelijk duidelijk dat ons kindje geen kans op overleven heeft. Ze gaat in de buik of tijdens de bevalling overlijden. Weer rollen de tranen over mijn wangen. Ik raak in een soort van shock en ik hoor weinig van wat ze zegt. Het is precies zoals ik aanvoelde, ons kindje gaat binnenkort al geboren worden.

** dit is een gedeelte van de gastblog die ik voor Mamabaas heb geschreven om een meer open een eerlijk beeld te geven over het verlies van een kindje. Het is voor veel mensen een lastig onderwerp om over te praten, omdat er veel emoties en vaak ook verdriet bij komt kijken. Door mijn verhaal te delen hoop ik dat andere vrouwen die dit helaas ook mee moeten maken, zich niet alleen voelen. Het hele verhaal lees je door te klikken op de onderstaande regel:

Drie in mijn hart, twee in mijn ogen.