Ik kan me nog heel goed herinneren, mijn dochtertje was 4 weken oud en m’n partner ging voor werk een paar dagen naar Italië. De tweede avond had ze het welbekende huil uurtje. Ik was alleen thuis, had nog allemaal rondvliegende hormonen in mijn lichaam en met een slaapgebrek van hier tot Tokyo.

In paniek belde ik mijn partner dat onze dochter niet stopte met huilen. Ik had alles al geprobeerd en wist niet meer want ik kon doen. 🤷🏽‍♀️

Mijn partner schoot gelijk in de stress, hij kon niets doen en voelde zich daardoor machteloos want hij hoorde de twee belangrijkste vrouwen (althans dat vind ik 😉) huilen via de telefoon.

Daarna probeerde ik mijn dochtertje in m’n armen te kalmeren. Het voelde alsof er uren voorbij gingen (bleek achteraf nog geen uur te zijn geweest 🤨). Kort daarna viel ze in slaap. Een last viel er van mijn schouders. Finally!

Ondertussen ging de deurbel en appte mijn partner dat hij een vriendin had gevraagd om langs te komen. Om te helpen.

Alle alarmbellen gingen toen bij mij af. “Maar ik heb toch geen hulp nodig? Ik kan toch wel mijn eigen kind rustig krijgen? Zie je wel dat ik geen goede moeder ben?”🤦🏼‍♀️

Goed, je herkent dat kritische stemmetje waarschijnlijk wel.

Mijn dochtertje was in mijn armen aan het slapen, dus ik wilde niet de deur open doen want anders zou ze misschien wakker worden. Maar vooral niet omdat het voelde als falen. Mijn man was een paar nachten weg en ik kon het niet in mijn eentje redden. Welke moeder gebeurt dat nou?

Met mij zijn er nog veel andere moeders die worstelen met alles perfect willen doen. En dus ook geen hulp willen accepteren.

Ik wilde op dat moment absoluut niet kwetsbaar opstellen.

Ik was koppig.

En had een hoge muur en masker op.

Ik maakte het vooral mezelf moeilijk.

Hoe ik de lat bizar hoog legde voor mezelf en mezelf in de weg zat. Zonder dat ik het door had.

Die muur heb ik gelukkig in de laatste jaren kunnen doorbreken en dat perfecte plaatje heb ik ook leren los te laten. Maar dat heeft aardig wat frustraties, een hoop energie en geld gekost.

Natuurlijk is een baby de liefde van je leven en geef je ze de wereld, maar jezelf volledig verliezen hierin kan je duur komen te staan.

Want als je jezelf vergeet in de hele rollercoaster van het moederschap, dan gaat de emmer een keer overlopen. En daar wordt je baby niet blij van en jij al helemaal niet.

Dus trek aan de bel als het te veel is.

En aan die bel leuren is niet zwak, dat is super moedig.

Jezelf kwetsbaar opstellen naar een ander.

Jezelf beschermen.

En vertrouwen op de ander, dat die jou kan helpen.

Voor mij heeft het alles een stuk makkelijker gemaakt. Dat kritische stemmetje is er veel minder, ik ben dankbaar voor de hulp van anderen en zie in wat echt belangrijk is.

Niet meer dat perfecte plaatje nastreven. Maar door 100% mezelf te zijn. Te voelen wie ik echt bent, weten wat ik nodig heb en waar ik happy van word. That’s where the magic happens!✨

Heb jij ook ooit zo’n situatie gehad dat je koppig vol bleef houden en naar je eigen kritische stemmetje bleef luisteren?