Herken je dat, het lijkt of je net moeder bent geworden maar ondertussen stormt er een dreumes door de woonkamer?

De tijd vliegt serieus echt voorbij.

Ik heb soms het gevoel ik net afgestudeerd ben, nog lekker jong en fit maar ondertussen tik ik ook bijna de 34 aan.

De tijd nemen om even stil te staan, doen we vaak niet.

Zeker niet als je moeder bent en je baby 24/7 aan jou wilt ruiken of als je continu een kind aan je been meesleept.

Terwijl het zo goed is om soms even uit die rollercoaster te stappen. De helicopter view erbij pakken en te kijken hoe jouw leven er op dit moment uitziet.

Want,
– doe jij de dingen waar je blij van wordt of omdat het moet?
– word je wakker en heb je zin in een nieuwe dag, of blijf je liever onder de dekens liggen?
– waar krijg jij energie van en wat zijn energievreters?
– wat zijn jouw dromen, wat zijn jouw grootste verlangens ? Of doe je liever wat de rest doet?

Voor lange tijd deed ik wat de gemiddelde persoon deed: school afmaken, studeren, carrière maken, huis kopen, etc. Met alles wat ik deed, wilde afwegen of dit de beste beslissing was en het liefst ook nog de bevestiging van anderen. Ik stemde mijn leven af op wat er van mij verwacht werd en deed niet wat ik zelf het liefst zou willen. Ik deed dit onbewust, maar kwamen alle mogelijke scenario´s in mijn hoofd voorbij en vaak ook de mening van een ander erbij betrokken, voordat ik mijn keuze kon maken.

Dit zorgde bijvoorbeeld voor:
– dat omdat mijn broer en zussen gingen studeren, zou ik ook naar de universiteit gaan.
– ik vond niets echt leuk qua studie, dus zette ik zo breed mogelijk in en ging ik Beleid-, Communicatie- Organisatiewetenschappen studeren.
– Ik ging werken bij een internationaal bedrijf omdat ik via via de tip kreeg voor een vacature. Niet omdat ik er zelf om stond te springen.
– Daarna heb ik 5 verschillende functies gehad binnen het bedrijf en elke nieuwe functie kwam op een presenteerblaadje bij mij, nooit omdat ik het zo graag wilde.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb onwijs mooie tijd gehad en super gave ervaringen opgedaan. Maar als ik echt eerlijk ben naar mezelf toe, deed ik de dingen niet omdat ik het echt wilde maar omdat ik het gevoel had dat ik dat moest doen. Dat het van mij verwacht werd. Niet omdat ik er gelukkig van werd.

Toen ik voor het eerst moeder werd, vond ik het echt magisch mooi en bijzonder. Maar op datzelfde moment ging ik twijfelen over wie ik nou precies was en wat ik wilde in het leven. Dat was voor mij een belangrijk helikopter moment. Ik stelde mezelf de vraag wat wil ik nou het liefst? Als er geen grenzen, geen beperkingen zijn, wat zou ik dan nu willen doen en waar word ik ontzettend blij van?W

Al snel kwam ik erachter dat mijn goedbetaalde baan niet bij mij paste. Dat ik niet gelukkig zou zijn als ik nog 10 jaar achter datzelfde bureau zou blijven zitten. Ik voelde aan alles dat ik meer naar mezelf mocht luisteren, naar wat ikzelf daadwerkelijk wil in het leven. Ook al is dat spannend, brengt het veel onzekerheid en weet ik niet waar dit pad naartoe leidt. Maar ik weet wel dat dit is wat ik nu wil. Ik volg mijn droom, spreek mijn verlangens uit en ik ben ook eerlijk naar mezelf toe. En dat voelt zooooo fijn. Echt een soort van thuis komen. Rust aan de ene kant en aan de andere kant ook barstensvol energie. Omdat ik doe waar ik echt blij van word!

En wat mij ook heel erg helpt, is de gedachte dat het uiteindelijk ook altijd weer goed komt. One way or another. Of als ik merk dat ik mezelf klein houd of als ik ergens onzeker over ben, dan stel ik tegenwoordig mezelf de vraag: wat is nou het ergste dat er kan gebeuren?

En vaak valt het dan wel mee. Is het meer mijn ego die mij wilt afhouden van veranderingen, van nieuwe uitdagingen en mezelf verder te ontwikkelen. Terwijl ik zoveel energie haal uit persoonlijke ontwikkeling. Door te groeien en door nieuwe dingen te leren. Door mijn ideale leven te leven!

Hoe ziet jouw helicopter view er op dit moment uit? Doe jij de dingen waar jij blij van wordt of voel je ergens van binnen dat je veranderingen wilt aanbrengen?