Dit is de eerste blog van in totaal 4 blogs waarin ik met jullie mijn verhaal deel over ons derde stilgeboren kindje Mika.

We hebben veel te vroeg afscheid moeten nemen van onze lieve dochter Mika en ik wil graag mijn ervaringen rondom de stilgeboorte delen, want ik geloof dat wij moeders elkaar hier nog meer in kunnen steunen en informatie kunnen uitwisselen. Daarnaast merk ik dat er nog te veel een taboe heerst over dit onderwerp en door mijn verhaal en ervaringen hier te delen, hoop ik dat het meer bespreekbaar wordt.

De 6 verschrikkelijke woorden: “Dit ziet er niet goed uit”

Op woensdagochtend zat ik in de auto met mijn partner voor de 20-weken echo. Ik was net 21 weken en mijn buik was in de afgelopen weken enorm gegroeid. Van een paar kilootjes lichter tijdens de eerste 4 maanden door het vele spugen, was ik nu binnen 3 weken 7 kilo aangekomen. Dat voelde ook wel logisch, want ik moest weer aansterken na 4 maanden niets binnenhouden. Dat aansterken lukte goed omdat ik nieuwe medicijnen had gekregen waarmee ik nog wel misselijk was, maar gelukkig niet meer hoefde over te geven. Wat een opluchting! En ook al vond ik dat mijn buik aardig groot en zwaar was geworden, was ik (maar) 3 kilo aangekomen sinds het begin van mijn zwangerschap. Dus zocht ik er verder niets achter, het zal wel zo zijn.

Die woensdag gingen we met lichte spanning maar ook vooral met hoop naar de 20-weken echo. Toen we bij de verloskundige waren vertelden we dat we nog niet wisten of het een meisje of een jongentje was, dus dat wilden we graag te weten komen. Allereerst zou de echoscopiste de baby gaan bekijken en daarna zou ze ons vertellen wat het geslacht was.

Of het een jongentje of meisje was, daar zijn we die dag niet achter gekomen. Zodra ze het apparaat op mijn buik zette en het beeldscherm aan ging, kwam er een vreselijke stilte en snel daarna hoorden we de volgende vreselijke woorden: “Dit ziet er niet goed uit”.

We zijn er die dag niet achter gekomen of het een meisje of jongentje was

Toen de echo werd gestart zag ik gelijk op het scherm een hartje kloppen, maar daarna gingen bij mij ook alle alarmbellen af. Toen ze die ene zin zei, maar ook voelde ik heel sterk dat het fout was door het beeld wat ik zag. Er was niet duidelijk een baby te zien, er waren vooral veel vlekken op de monitor. Op dat moment barstte in tranen uit en voelde ik aan elke vezel in mijn lijf dat het compleet fout was. Ik voelde dat mijn kleine baby zo ziek was, dat ze het niet zou gaan halen. Ik voelde het aan alles en die 6 woorden bevestigde het alleen maar. Terwijl ik huilend op de bank lag, stelde mijn man vragen om te achterhalen wat er precies aan de hand was. Het enige wat ze kon vertellen, was dat er extreem veel vocht te zien was bij de baby en dat we naar het ziekenhuis moesten voor verder onderzoek.

Mijn voorgevoel zei me dat ik binnenkort moest bevallen

Op dat moment was ik volledig in shock, ik kon alleen nog maar huilen. Ik wilde zo graag meer weten, en niet met dit vreselijke, onwetende gevoel naar huis gaan. Wachten op meer nieuws terwijl mijn gevoel aan alle kanten liet merken dat dit het einde was. In de auto terug naar huis zei ik ook tegen mijn man: “ik moet binnenkort gaan bevallen.” Ik wist dat ons kindje het niet ging redden en dat je bij een voortijdige beëindiging van de zwangerschap een ´gewone´ bevalling moet doorstaan. Het voelde als één grote onwerkelijkheid, een heel slechte film waar we naar zaten te kijken.

Het wachten tot het belletje van het ziekenhuis voor de vervolgafspraak was killing. Niet wetende wat te doen, met het gevoel dat het afgelopen is maar ook met een sprankje hoop dat er nog een kans is voor onze kleine baby. Ik denk dat het een soort van overlevingsmechanisme is, hoop houden in een situatie waarin je diep van binnen weet dat het niet goed gaat aflopen.

“Hoop als soort van overlevingsmechanisme, wetende dat het niet goed gaat aflopen”

Ons kindje was niet levensvatbaar

Gelukkig konden we dezelfde dag terecht in het LUMC voor verder onderzoek. Daar was ook binnen no-time duidelijk dat het echt niet goed ging met onze baby. Weer moest ik janken, janken, janken. Ondanks dat mijn gevoel mij allang verteld had dat het voorbij was, voelde het weer alsof mijn hele wereld instortte. Alsof de grond onder mijn voeten verdween en ik een zwart gat terecht was gekomen. Het enige wat mij een beetje kon kalmeren waren de armen van mijn man om mij heen.

Nadat de echo klaar was, kwam de gynaecologe erbij en werd ons verteld dat onze baby overal in zijn lijf vocht had. Door het vele vocht zowel in haar lichaam, als in de placenta en baarmoeder was het heel moeilijk om de baby te zien op de echo. Dat was voor mij ook zo’n duidelijk teken dat het niet goed ging met haar, een soort van fysieke bevestiging dat onze baby te ziek was om op deze wereld te komen. De gynaecologe zei dat deze baby het niet zou gaan redden en ik gaf aan dat ik al wist dat ik binnenkort zou moeten gaan bevallen van ons derde kindje.

Het voelt als een bizar heftige rollercoaster waarin ik zit. Op het ene moment was ik zwanger met het vooruitzicht dat we over een paar maanden een kindje mochten verwelkomen in onze familie, naar dit heftige nieuws te horen krijgen en te realiseren dat we heel snel al afscheid moeten gaan nemen. Dat haar grote zus en broer die zo uitkijken naar haar komst, haar nooit zullen vasthouden, horen lachen of brabbelen. Wat een intens verdriet. En dan ook de vele vragen die ik heb, zoals hoe kan het in hemelsnaam dat ik twee gezonde kindjes op de wereld heb gezet en dat ons derde kindje niet levensvatbaar is? Het voelde allemaal zo onwerkelijk en ook tijdens dit gesprek kreeg ik maar de helft mee van wat ze zeiden. Naast enorm verdrietig was ik ook in shock door alles wat er gebeurd was.

Slecht nieuws krijgen tijdens je zwangerschap, ongeacht de termijn, is het slechtste scenario wat je als moeder kan meemaken. Weten dat het kindje wat je draagt niet levensvatbaar is of zelfs al is overleden, waardoor je afscheid moet gaan nemen voordat je kindje is geboren. De blijheid van de komst van jouw baby en alles eromheen, valt opeens weg. Een periode waar je zo naar uitkeek, je baby voor het eerst ontmoeten, zijn of haar lach te horen of eerste huiltje moet nu plaats maken voor een heel ander eind. Namelijk bevallen van je baby waarvan je weet dat het doodgeboren wordt.

Steun vinden tijdens de meest verdrietige periode in je leven

Voor mij persoonlijk is het één van de heftigste dingen die ik heb meegemaakt en dan is het zo ontzettend belangrijk dat je mensen om je heen hebt waar je terecht kan. Voor je verdriet, maar ook voor steun en support. Voor mijn gevoel ligt op het onderwerp stilgeboorte en miskraam nog steeds een taboe. Het is een extreem gevoelig onderwerp, omdat er veel verdriet bij komt kijken en dat maakt het voor jou maar ook voor de mensen in je omgeving lastig om mee om te gaan. Daarom geloof ik dat juist wij moeders elkaar in deze bizar moeilijke situatie nog meer mogen steunen en ook de nodige support kunnen vragen bij andere moeders die hetzelfde hebben meegemaakt. Die weten in wat voor situatie je zit en hoeveel impact zo´n heftige gebeurtenis heeft op je leven. Door er voor elkaar te zijn, kan je weer de rust en het geluk in jezelf en het leven ervaren en kan een fijne groep van moeders deze enorm zware periode wellicht wat verlichten.

Facebook community voor moeders van stilgeboren baby’s

Ik voel de enorme drang om het taboe rondom dit onderwerp te verminderen en die lieve moeders bij elkaar te brengen, zodat ik wat kan betekenen voor vrouwen die dit hebben meegemaakt of (helaas) nog moeten meemaken. Daarom heb ik een Facebook community opgericht voor moeders die een traumatische zwangerschap mee hebben gemaakt. In deze warme groep van moeders kan je support, steun en tips vinden voor deze donkere periode in jouw leven. Het voelt wellicht alsof er geen einde is aan de donkere tunnel waarin je nu zit, maar weet dat dit juist het moment is om de verbinding te maken met andere moeders en dat je daar de kracht en vertrouwen uit kan putten die je nu extra had nodig hebt.

Wil je ook onderdeel worden van deze fijne groep van moeders? Vraag dan hier toegang tot de community van Sterke Mama´s: krachtig na een miskraam of stilgeboorte.

Wil je jouw verhaal met mij delen of heb je nog vragen? Dan kan je me altijd een dm sturen via Instagram.