Twee jonge kinderen die rondvliegen door de huiskamer en ik lig op de bank. Voor pampus. Ik voel me net een vaatdoek, nul energie en het enige waar ik energie voor kan opbrengen is als het weer zo ver is, dat ik een sprintje naar de wc moet trekken.

In mijn eerste twee zwangerschappen had ik last van de standaard vermoeidheid, de hele dag dat vervelende misselijkheid gevoel en af en toe spugen. Niet elke dag en maar 1 of 2 keer max. Deze keer is het totaal anders, ik ben dagen continu aan het overgeven en begeef ik me van de bank naar mijn bed en andersom. Het begon bij 7 weken zwangerschap en op de manier die ik wel kende van mijn vorige zwangerschappen. Een week later leek het allemaal best aardig te gaan, totdat in de middag het spugen begon. Ik kon niets binnenhouden, alles geprobeerd, maar zelfs een slokje water (of cola, of appelsap) kwam er gelijk weer uit.

Ziekenhuisopname & zo ontzettend slecht voelen

Na 48 uur niks meer binnengehouden te hebben, heb ik de verloskundige gebeld. Ik wilde me niet aanstellen en hoopte dat het wel weer over zou gaan, maar ik voelde me zo beroerd dat ik het echt niet meer trok. Kortademig, snelle hartkloppingen, hoofdpijn, bijna geen urine meer en weinig energie om te praten. Het was zondagmiddag en ik moest het noodnummer van de verloskundige bellen, liever had ik gewacht tot de volgende ochtend, want was dit wel nood? Ja, na weer de zoveelste keer spugen was ik er klaar mee. Ik kon gelijk langskomen en werd heel fijn geholpen. Eerst werd de baby gecheckt en daar was alles gelukkig goed mee, alleen had ik uitdrogingsverschijnselen en moest ik gelijk naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis kreeg ik een infuus om mijn vochtgehalte weer op peil te krijgen, wat me weer een beetje energie gaf en iets minder vaatdoek gevoel. Ook kreeg ik medicijnen voorgeschreven die me moesten helpen bij het overgeven en de misselijkheid.

Dit was het startsein van een rollercoaster waar ik de afgelopen maanden in heb gezeten

Sommige medicijnen hielpen voor geen meter, de laatste die ik heb gekregen zo’n twee weken geleden werkt gelukkig wel! Maar in de periode van 7 tot 16 weken heb ik me echt heel slecht gevoeld, fysiek maar ook vooral mentaal. HG heeft zo’n impact op je leven, je kan letterlijk niets en je wereld wordt opeens zo klein. Ik was volledig afhankelijk van anderen en voelde me vaak machteloos, terwijl ik zo graag mijn bijdrage wilde leveren. Daar heb ik het op een gegeven moment echt moeilijk mee gehad.

Ook voor mijn kindjes was het lastig te begrijpen, want ze snapten er niets van en zagen me alleen van bed naar bank verplaatsen met uitstapjes naar de wc tussendoor. Niet echt gezellig dus.

Hulp vragen en steun van andere HG zwangeren

Tijdens deze periode heb ik onwijs veel steun en hulp gehad van mijn lieve familie en vrienden. Aan het begin voelde ik me soms nog bezwaard en vond ik het lastig om mensen om hulp te vragen, maar later merkte ik ook dat ik de hulp keihard nodig had. Mijn man is veel onderweg voor werk en dan dagen of weken weg, dus dan red ik het gewoon niet in mijn eentje. Ik ben al die lieve mensen zo ontzettend dankbaar die mij geholpen hebben!

En wat mij ook onwijs veel heeft geholpen in die periode, was steun vinden bij andere HG zwangeren. Iemand anders kan zich zeker inleven in mijn situatie, maar iemand die in dezelfde situatie zit weet wat je meemaakt en daar heb ik onwijs veel aan gehad. Ik was zelf helemaal niet van de Facebook groepen maar toen ik ontdekte dat er een groep voor Zwangeren met HG (extreme zwangerschapsmisselijkheid) van de Stichting ZEHG, heb ik me gelijk aangemeld. Wow, wat een opluchting dat ik hen had gevonden! Ik vond daar herkenning en erkenning, over hoe ik me voelde en hoeveel impact zoiets heeft op een leven. Op een gegeven moment had ik gedachten, waar ik op een ‘normaal’ moment absoluut niet aan zou denken. Maar in zo’n situatie gebeuren de meest rare dingen in je hoofd. Zo fijn om verhalen van andere mama’s (to-be) te lezen die precies hetzelfde meemaken, en soms tot aan de bevalling!

Zo bijzonder hoe sterk HG vrouwen zijn en hoe fijn om steun bij elkaar te vinden

18 weken zwanger en het gaat de goede kant op!

De nieuwe medicijnen zijn echt mijn life-savers! Ik moest er wel even wat voor doen om deze medicijnen te krijgen maar ik hoef hierdoor niet meer te spugen. Ik ben nog wel de hele dag misselijk, maar zolang ik er rekening mee hou (lees: mijn dropjes of watermeloen tussendoor eet) kan ik het goed uithouden. Ik ga weer met de kids naar de speeltuin of naar het strand, lunchen met een vriendin en ik heb zelfs met mijn familie gekampeerd van het weekend. Twee weken geleden had ik absoluut niet gedacht dat ik daar de energie voor zou hebben. Dat ik steeds uitgeput was tijdens het kamperen, een dag eerder naar huis ben gegaan en de volgende dag helemaal moest bijkomen, was het absoluut waard. Zo fijn om lekker buiten te zijn, kids de hele dag aan het rennen en hollen en met neefjes en nichtjes spelen. Was een geweldig cadeau na zo’n moeilijke periode!

Kom ik ook gelijk bij een les die ik hiervan geleerd heb, namelijk dat ik mezelf soms enorm in de weg zit.

Ik wil namelijk altijd zoveel en het liefst alles tegelijk. Een grote stap terugnemen was voor mij dan ook zeker een enorme uitdaging de afgelopen tijd. Als het maar een klein beetje beter met me ging, wilde ik van alles ondernemen (vooral met dit heerlijke weer), en ging mijn lichaam al tegensputteren en moest ik daarna gelijk op de blaren zitten. Dan werd ik weer even flink teruggefloten. Voorheen moest ik echt rust moment inbouwen tussen simpele dingen (zoals de was ophangen, of de kinderen klaar maken voor de opvang), anders was het daarna gelijk weer feest. Nu gaat dat gelukkig wat beter, en heb ik meer energie, maar alsnog blijf ik goed luisteren naar mijn lichaam. Zo ga ik bijna tegelijk slapen met mijn kindjes, want ik heb mijn slaap keihard nodig. Met vallen en opstaan, maar gelukkig gaat het nu stukken beter en kan ik mijn verhaal met jullie delen!

Toen ik 12 weken zwanger was heb ik ook die poging gedaan en was ik begonnen met het schrijven van deze blog, maar na een half uur moest ik alweer naar de wc rennen en heb ik de laptop verruild met mijn bed. Ik was toch nog even iets te enthousiast op dat moment.

Hoe was jouw zwangerschap? Heb jij op een roze wolk gezeten of had jij ook wat hobbels te nemen?

Ik hoor graag jouw verhaal, je kan me altijd een berichtje sturen via Echte Mama’s Insta of Facebook!